پتروسور خونگی

اینجا که ما زندگی میکنیم درختهای بلندی داره که عمرشون از من و خیلی ها بیشتره. بیشتر وقتها از صدای دردردر ملایمی که از شاخه هاشون به گوش میرسه به یادشون میفتم. دارکوب کوچیکی که نوک محکمش رو بارها به شاخه میکوبه و از زیر پوست خشک و چروکیده ش کرمهای ریز رو بیرون میاره و نوش جان میکنه. احساس میکنم اگر دارکوب وجود داشت که روی پوست سرم نوک میزد و خاطرات پوسیده رو که مثل کرم زیرش وول میخورند رو میخورد ظرف مدت کوتاهی تبدیل به پتروسور میشد بزرگترین پرنده ما قبل تاریخ با بال هایی به طول ده متر و 250 کیلو وزن

شانس آوردیم که دارکوب خاطره پوسیده خور وجود نداره