کنکور ارشد

میشه گفت این روزها همه جا هستم و هیچ جا نیستم. با بالا رفتن سن نقش دل کمرنگ و کمرنگ تر میشه و جاش رو هورمون میگیره که ازدیاد ترشحش سبب دلتنگی های گاه و بیگاه میشه که اغلب بنا بر غادت های پیشین جوانی به دنبال دلیلش به فردخاصی برمیخوری و بعدش لبخندی میزنی و سرت رو تکون میدی که تو رو چه به این فکرها

نیم ساعتی هست که از جلسه کنکور ارشد به خونه رسیدم کابوس همه ی غمر رو در بیداری تجربه کردن حس خوبی نداره نشستن سر جلسه بدون هیچ معلوماتی که امروز محقق شد شروصدای پرسنل دانشگاه که کیف داوطلبین رو تحویل میدادن هم مزید به علت شد و اگر بر فرض محال اسم بنده  هم در لیست قبول شده ها قرار داده بشه یگی از معجزات  دوران معاصر هم به اتفاق میفته

این روزها سرگرم کنفرانس دادن و پاورپوینت ساختنم ترم اخر مقطع کارشناسی روزهایی پرمشغله که فرصت هرکار اضافه ای رو ازم گرفته انگار روزهای دوهفته اخیر رو رو دور تند گذاشته باشند دایم دارم می دوم